Sosyalist Demokrasi için YENİYOL

Türkiye sosyalist hareketinin şiddet ile hep sorunlu bir ilişkisi olduğunu söylemek malumu ilan etmek olur herhalde. Öykü biliniyor: 1968 eylemlerinin baskı ile karşılanması ve 12 Mart rejimi ile birlikte bazı öğrenci grupları kır ya da kent gerillası oluşturmaya yönelir. Aslında pek çok batı ülkesinde de 1968'in hızının kesilmesiyle birlikte benzer gruplar (özellikle RAF) böyle bir yönelime girmişlerse de Türkiye'de 68 öncesi ciddi bir radikal sol politik geleneğin varolmamasının bu dönemde edinilen karakteristiklerin kalıcılaşmasına neden olduğu söylenebilir. Türkiye'de solun kuruluş efsanelerinin bu dönemin şiddet eylemleri ile ilgili olması elbette bir tesadüf değildir. Üstelik, 1970'li yılların ikinci yarısında, "suni denge" ya da "politikleştirilmiş askeri savaş" gibi analizler kitlesel sol/sosyalist hareketler için siyaseten güncelliğini yitirdiyse de, o günün koşulları içerisinde bir önceki dönemin eleştirel bir değerlendirmesinin gerçekleştirilememiş olması, kuruluş efsanelerinin düşünsel planda hakimiyetini pekiştirmiştir.

Yeniyol sayı 35 Ekim 2009

1990'ların sonu ve 2000'lerin ilk yıllarında öyle bir dönem vardı ki, uluslararası protestolar, küresel eylem günleri ve sosyal forumlar pek çok ülkede toplumsal muhalefetin rengini belirleyen önemli dinamiklerdendi. Birçok yerde uluslararası protestolarla eş zamanlı etkinlikler yapılıyor, topluca çeşitli uluslararası finans ve ticaret kurumlarının toplantılarına karşı yapılan eylemlere gidiliyordu. Seattle, Cenova vs. bugün bile sıkça başvurulan tarihsel referanslar haline geldiler ve bu eylemlerin yarattığı kültürden yeni bir eylemci kuşağı yetişti. Kimi siyasi hareketler bu yeni kuşak içinden kendilerine yeni kadrolar kazanmayı başardılar ve bu hareketlerin içinde büyüdüler. Bahsedilen dönem, 1980'lerde Reagan ve Thatcher'la başlayan neoliberal yeniden yapılanma sürecinin sonuçlarının artık iyice belirginleştiği bir dönemdi. Yine bu dönemde, IMF, Dünya Bankası, Dünya Ticaret Örgütü vb. gibi bir uluslararası kurumlar ağı daha önce hiç görülmediği kadar görünürlük kazanmıştı. Neoliberal düzenlemelerin günlük hayatta yarattığı sorunlardan kaynaklanan hoşnutsuzluk, bu kurumlara yönelik tepkilerde kendine somut bir karşılık buldu. Bu kurumlar neoliberalizmin ete kemiğe bürünmüş haldeki temsilcileri olarak görüldü ve doğal olarak da protestolar doğrudan bu kurumların çeşitli toplantılarına yöneldi. Bu da, bu harekete kendiliğinden bir enternasyonalist nitelik kazandırdı. Ancak bu yeni enternasyonalizm tıpkı yeni eylemci kuşağı gibi öncekilerden farklıydı.