SOSYALİST DEMOKRASİ İÇİN YENİYOL

Başbakanın Şehir ve Devlet Tiyatrolarına ilişkin özelleştirme tehdidini savurmasından kısa süre sonra tartışmalar opera-bale alanına da sıçradı. Muhafazakar medya, başbakanın tavrından cesaretle, menzili genişleterek, uzun zamandır gözüne kestirdiği opera ve baleye karşı saldırıya geçerken, nispeten ılımlı yorumcular, özelleştirme açıklamasını başbakanın fevri bir tepkisi olarak değerlendirdi. Ancak ardı sıra gelen açıklamalar gösteriyor ki en azından Devlet Tiyatroları için hükümetin özelleştirme kararı kesin. Bülent Arınç’ın açıklamasına bakılacak olursa, en iyi ihtimalle, esnek, güvencesiz bir çalışma modelini ve piyasalaşmayı içeren "Türkiye’ye özgü bir model" uygulanacak.

Dördüncü Enternasyonal Uluslararası Komisyonu’nun Raporu

Dördüncü Enternasyonal Bürosu adına Laurent Carasso tarafından sunulan ve sunuşun ardından yapılan tartışmayla zengileştirilen bu rapor, 25 Şubat 2012’de, Uluslararası Komisyon toplantısında büyük çoğunluk tarafından kabul görmüştür.

Uluslararası durum, kapitalist dünyanın derin bir perspektif yokluğuyla mimlenmeyi sürdürüyor. Yüksek faizli kredi krizinin başlamasından beş yıl sonra, sistem aşırı birikim krizinden kurtulmak konusunda aciz kaldı. Zayıf büyümeye rağmen kâr oranını korumaya çalışmak amacıyla sermayenin iktidar merkezleri ve bankalar tarafından uygulanan baskı, halkların yaşam koşullarını daha kötüye götürmenin ötesine gidememektedir.

Nükleer Santral Projesi hızlı bir biçimde hükümetin gündemine girince, önce yönetmelikle Nükleer Santral süreci kotarılmaya çalışıldı. Danıştay bu süreci hukuka aykırı bulunca, hükümetbu kez de Uluslararası bir anlaşma yoluyla nükleer santral kurmaya kalktı. Uluslararası anlaşma yolunun seçilmesinin amacı, nükleer santral sürecinin yargısal denetime tabi tutulmasını engellemekti. Ancak, Rusya ile yapılan anlaşma uyarınca da santral yapımı için gerekli olan her türlü izin Türkiye hukukuna göre alınacaktı. Bu doğrultuda santralin kurulabilmesi içinMersin Karaman Planı’na nükleer santral projesinin işlenmesi zarureti doğdu.Plan kararı, nükleer santralin yer seçimini gösteren birhukuki belge niteliği taşır. Plana nükleer santralin yeri işaretlenmeden, bu yerle ilgili strateji belgeleri, gelişme yöneltileri belirlenmeden, bu santralle ilgili ÇED süreci de başlatılamayacaktı.

“Ulusal seksiyonlarımızın yanlış tutumlarının temelinde ne var? Kadınların ve onların katkılarının küçümsenmesi. Tam da bu! Ne yazık ki halen bazı yoldaşlarımız için şunu söyleyebiliriz: “Komünistin altını kazırsan cehalet çıkar” - (Clara Zetkin, Recollections of Lenin, 1919)

Kadınların ve cinsiyet ayrımcılığına karşı mücadelenin siyasi örgütlere, özellikle de bizim örgütlerimize, gerçek anlamda entegrasyonunu değerlendirmede üç olası bakış açısı vardır.

İlki, sınıf mücadelesi, yani genel siyasi mücadele açısı. Eğer gerçekten işçilerin, proletaryanın birliğini kurmak istiyorsak, kadınların entegrasyonu şarttır. Kadınların durumunu görmezden gelemeyiz.

Aşkale’de boğulan TEDAŞ işçileri, Mihallıçık’da göçük altında kalan madenciler, Davutpaşa, Ostim ve Esenyurt’ta katledilen emekçiler… Sürekli artan kadın cinayetleri… HES’ler, termik ve nükleer santraller üzerinden gerçekleştirilen doğa katliamlarıyla yerinden edilen köylüler. Yıllarca okuduktan sonra işe girebilmek için sıra bekleyen onbinler… Özgür bir ortamda bilimsel üretim yapma olanakları ellerinden alınmış bilim insanları… Sadece adı “yeni” olan eğitim sisteminin cenderesinde geleceğin çocuk işçileri, çocuk gelinleri… Yarınsızlığımızı, geleceksizliğimizi yüzümüze bir tokat gibi arsızca çarpıyorlar.

Bizlere sunulan o sözde gelecekte, esnek çalışma koşulları altında kuralsızlık, güvencesizlik, yoksulluk ve örgütsüzlük var. Yarınsızlaşan işçiler, kadınlar ve bütün bir doğa var. İşsizliğin, işsizlik kaygısının, göçün, yoksulluğun ve şiddetin belirlediği bir “gelecek” dayatıyorlar hepimize: REDDEDİYORUZ! REDDETMELİYİZ!

Neoliberal yıkım politikalarına, Kürt sorununda otuz yıldır sürdürülen inkar ve imha siyasetine, AKP hükümetinin emperyalist heveslerine DUR diyebilmek, Tahrir’den Atina’ya Wall Street’ten Wukan’a kadar dünyayı sarsan ayaklanmaların bizim de kavgamız olduğunu haykırmak için Sosyalist Demokrasi için YENİYOL olarak 1 Mayıs’ta Ekoloji Kolektifi’nden yoldaşlarımızın arasında olacağız.

İstanbul'da “Ya ekososyalizm, ya barbarlık!” pankartı arkasında, saat 9:00'da Şişli Cami önünde buluşuyor ve 1 Mayıs Meydanı’na yürüyoruz. Kent Hareketleri, Güvencesizler Hareketi ve Göçmen Dayanışma Ağı kortejleriyle dayanışma içinde özgürlük ve eşitlik taleplerimizi haykırıyoruz!

İstanbul için iletişim: 0-536-2059121

Ankara’da 11:30’da TCDD Garı’nın önünde buluşuyor, Ekoloji Kolektifi ve Yarınsızlar Hareketi ile birlikte 1 Mayıs’a katılıyoruz.

Yaşasın 1 Mayıs!

Yaşasın İşçilerin Birliği, Halkların Kardeşliği!

Sosyalist Demokrasi için YENİYOL

İkinci Enternasyonal döneminde tüm işçi hareketinin niteliği 1 Mayıs bayramının tarihinde ve kaderinde yansımasını bulmuştur.

1 Mayıs, 1889 yılında Paris’te düzenlenen Sosyalist Enternasyonal Kongresi tarafından bayram olarak kabul edildi.

1 Mayıs’ın bayram ilan edilmesinin amacı, o gün tüm ülkelerde işçilerin aynı anda yaptıkları gösterilerle, proletaryayı devrimci eylem hedefini önüne koymuş, dünya çapında tek bir merkeze ve siyasi yönelime sahip olan enternasyonal bir örgüt içinde bir araya getirecek zemini hazırlamaktı.

“Bunların hepsi saçmalık. Ancak deprem olursa yarış iptal edilir. Güzel bir haber konusu arayanlar Suriye’ye gitsin. Orada binlerce demokrasi yanlısı protestocu, mevcut rejime karşı ayaklanarak sokaklara döküldü.” Ya da şöyle: “Kanlı çatışma haberi yapmaya gelen varsa Suriye’ye gitsin. Burada bizim keyfini süreceğimiz bir yarış var.” Birbirinin adeta kopyası olan iki beyanat. İlki Formula 1 sözcülerinden Bernie Ecclestone’a, ikincisi ise Bahreyn Dışişleri Bakanı Halid Halifa’ya ait. İkisi de Formula 1 Grand Prix’inin Bahreyn’de gerçekleştirilmesini, ülkedeki yoğun insan hakları ihlalleri nedeniyle protesto edenleri hedefliyor. Ecclestone ve Halifa’nın protesto gösterilerinin haberini yapmak isteyen gazetecilere Suriye’ye gitmelerini salık vermeleri elbette tesadüf değil. Suriye’de yaşananların aksine, Bahreyn’de geçen sene 14 Şubat’ta başlayan ve bugüne değin 80’i aşkın kişinin ölümüne neden olan ayaklanma, bir “sessizlik kumpası” ile karşı karşıya. 

Sabah gazetesi, ‘CHP’yi tarihiyle yüzleştirdi’ gibi isabetli bir başlıkla vermiş haberi. Aslında tüm gazetelerde yer aldı. Başbakan Erdoğan, AKP meclis grup toplantısında kendisini faşizan uygulamarı nedeniyle Hitler ya da Nazi benzetmelerinde bulunan Kemal Kılıçdaroğlu’na cevap vermiş. Verirken de son dönemlerde pek sevdiği bir tarzın izinden giderek tarihi vesikaları ‘konuşturmuş’. Adolf Hitler’in ’50. sene-i devriyesi’, yani doğumgünü münasebetiyle düzenlenen törenlere bakan, milletvekili ve komutanlardan oluşan büyük bir heyetin katılımına dair 11 Nisan 1939 tarihli bir hükümet kararnamesi bunlardan biriymiş. Erdoğan ayrıca dönemin Cumhuriyet gazetesinin 1932 ve 1941 tarihli iki nüshasının, üzerinde "Milli Şefimiz ile Führer arasında samimi tebrikler" ile "Kemalist Türkiye'den Faşist İtalya'ya selam" başlıklarının yer aldığı birinci sayfalarını da göstermiş.